You’ve been involved in HARDCORE for decades, but your musical interests have always gone beyond traditional GABBER. How did you experience the different scenes back in the day?
One thing that always struck me was how certain people within the BREAKCORE, SPEEDCORE and EXPERIMENTAL scenes looked down on regular HARDCORE and GABBER. Apparently, distorted kicks and people having a good time on a dancefloor weren’t intelligent enough for some of the self-proclaimed intellectual underground.
It wasn’t necessarily the music that bothered me. It was the attitude of certain people surrounding it. The constant need to prove how alternative, politically aware and intellectually superior they were, while looking down on people who happened to enjoy something different.
There was all this talk about freedom, individuality, breaking boundaries and rejecting the mainstream. But somehow, that freedom didn’t always extend to people outside their own little musical world. Which is pretty fucking ironic when you think about it.
Some of them were doing exactly what they accused others of doing. Following trends, protecting their own scene and judging anyone who didn’t fit their idea of what underground music should be. Apparently, being open-minded only counted if you agreed with them.
But you were actually a big fan of BREAKCORE and experimental electronic music yourself, weren’t you?
Absolutely! And I still am.
I listened to Somatic Responses, FFF, who was a friend of mine, Sickboy from Belgium, Rotator from France, Electro Mecca and plenty of other artists. There was some incredibly creative music coming out of those scenes.
And I also loved the completely ridiculous and humorous side of BREAKCORE. Sometimes the whole point was to do something outrageous, unexpected or just fucking hilarious. That was part of the charm!
The same goes for SPEEDCORE. I was heavily into La Peste and the whole Hangars Liquides sound from France. They had their own ideas about music and the established HARDCORE scene, but what I respected was that they expressed those ideas through their music.
They were doing their own thing. They didn’t need to spend every waking moment telling everybody else what they should or shouldn’t listen to. Creatively, I had a lot of respect for that.
Meanwhile, I was still buying records from Rotterdam Records, Mokum Records, Industrial Strength Records, Shockwave Recordings, Deathchant and even the happier stuff associated with Scott Brown. I never understood why I should limit myself to one particular sound. If I liked a record, I bought it. If I enjoyed the music, I listened to it. Why the fuck should that be complicated?
So for you, the problem was never really about the musical styles themselves?
Exactly. I can appreciate a completely experimental BREAKCORE track and still enjoy a straightforward HARDCORE record. One doesn’t automatically make the other less interesting. And just because something is incredibly complicated or experimental doesn’t automatically make it good music either.
There’s great music and absolute garbage in every genre. What annoyed me was this idea that your musical taste somehow made you a better or more intelligent person. Some people seemed more interested in proving how underground they were than actually enjoying the music.
You can have strong opinions about music without treating everyone who disagrees with you like an idiot.
Digital Hardcore Recordings and Atari Teenage Riot also played an important role in your musical development. What attracted you to that movement?
Oh, definitely. I got completely caught up in the whole Digital Hardcore Recordings message, especially through Atari Teenage Riot and those early DHR releases. The anti-establishment attitude, anti-fascism, political anger and rejection of commercialism.
At the time, I genuinely believed in what they stood for. And here’s something I’ve been thinking about recently. Believing in that message actually made the music sound better to me. Seriously!
It sounded harder, rawer, more aggressive and somehow more authentic because I believed there was something behind it. I was looking for that rebellious sound. Something dangerous. Something that went against everything considered normal or acceptable.
DHR gave me exactly that feeling. The music wasn’t just aggressive. In my mind, it actually meant something. And that made it even more exciting.
But your opinion about that message has changed over the years. What happened?
Well, over time I started noticing what I saw as contradictions. There was all this talk about rejecting commercialism, fighting the establishment and refusing to become part of the system. But at the same time, rebellion itself was being marketed and sold.
And to me, that started feeling like the very thing they claimed to be fighting against. I don’t want to pretend I know everybody’s personal motivations or what was going on behind closed doors. But from my perspective, the image and the reality didn’t always seem to match.
And yeah, looking back, I do feel a little cheated. Not because the music was bad. Far from it! But because I genuinely believed in something that eventually felt a lot less authentic to me than I originally thought. That’s what disappointed me.
If you could go back, would you rather have known that at the time?
That’s actually a fucking difficult question. Because I’m not even sure I wanted to know. Maybe deep down I already suspected that things weren’t quite as genuine as they appeared. But I was looking for that rebellion. And believing in the message was part of what made the music so exciting.
Without that whole attitude and political edge, I’m not sure those records would have had the same impact on me. They sounded more intense because of what I believed they represented. And whether I like it or not, that period influenced my own productions.
It gave my music a certain rawness and aggression that probably wouldn’t have developed in exactly the same way otherwise. So on one hand, I feel disappointed. On the other hand, I’m actually glad I experienced it the way I did.
Would I change that if I could go back? I genuinely don’t know. Because something I now question so much also helped shape the artist I eventually became.
Do you think that kind of contradiction was limited to the experimental underground?
Not at all. That’s actually the whole point. Every scene has its contradictions. Some of those supposedly rebellious underground scenes eventually developed their own fashion statements, unwritten rules, theatrical performances and people desperately trying to prove how different they were.
At some point, being underground almost became a competition. Who was the most experimental? Who was the most politically aware? Who was the least commercial? Who was the most authentic?
And sometimes I wondered whether people were still listening to the music or just admiring their own fucking reflection. But let’s not pretend traditional HARDCORE was somehow completely innocent either. There has always been bullshit in every scene. Different styles, different audiences, different attitudes. But the same human behaviour keeps popping up.
And you see similar behaviour in today’s HARDCORE scene?
Absolutely. Look at the constant arguments between UPTEMPO HARDCORE, regular HARDCORE and INDUSTRIAL HARDCORE. People sometimes spend more time complaining about what another scene is doing than actually enjoying or supporting their own music.
Different generation, different sounds, same old bullshit. And before anyone starts pointing fingers, yes, I’ve been guilty of that myself!
I’ve posted my fair share of memes about UPTEMPO and those ridiculous piepkicks. Why? Because sometimes it’s simply fucking funny! I don’t particularly enjoy that sound, and I’m not going to pretend otherwise. But that doesn’t mean I think people shouldn’t be allowed to enjoy it. Those are two completely different things.
Where do you draw the line between making jokes about a scene and genuinely disrespecting it?
I think there’s a massive difference between making fun of something and genuinely believing you’re superior to the people who enjoy it. Comedy should be allowed to make fun of things. Society, politics, everyday life, music scenes. Why should HARDCORE suddenly be untouchable?
Not every joke is a personal attack. Not every criticism is an attempt to destroy your favourite genre. And if your entire scene can be threatened by a few memes, you’ve probably got bigger problems.
I can laugh at UPTEMPO piepkicks and still respect someone’s right to enjoy that music. Just like I can appreciate experimental BREAKCORE while thinking that certain people surrounding it were pretentious assholes. It’s not a contradiction. You don’t have to like everything to respect the people who do.
That reminds me of how GABBER was treated in the 90s. Do you think people have forgotten about that?
Oh, absolutely! Remember Hakkûhbar and Gabbertje? HARDCORE and GABBER were constantly being parodied and ridiculed. Television sketches, jokes, commercial exploitation, the whole fucking circus.
At one point, GABBER culture had become something everybody seemed to have an opinion about. And guess what? HARDCORE survived! The scene had its ups and downs, changed, evolved and continued.
People kept making records, organising parties and doing their own thing. Nobody needed to protect the entire genre from every joke or bit of criticism. You can laugh at yourself. You can laugh at your own scene. It doesn’t mean you suddenly hate the music. Sometimes taking the piss out of something you love is actually part of the fun.
Do you think the internet has made these divisions worse?
I think it certainly makes them more visible. Everybody has an opinion, and everybody has somewhere to publish it. Which is fine, obviously. I’m doing exactly that right now!
But sometimes it feels like people are more interested in defending their musical identity than actually discussing music. You say you don’t like a particular kick drum and suddenly somebody acts like you’ve insulted their entire family. Come on, for fuck’s sake. It’s music.
You’re allowed to dislike something. You’re allowed to criticise it. And you’re allowed to make jokes about it. But there’s a difference between having an opinion and building your entire personality around hating another scene. If you’re constantly obsessing over what other people are listening to, maybe you should ask yourself why it bothers you so much.
After all these years, has your definition of being underground changed?
Definitely. Being underground doesn’t automatically make you authentic. And being popular doesn’t automatically make you a sellout. You can make incredibly original music and reach a huge audience. And you can make completely uninspired garbage that only twenty people listen to.
The number of people listening doesn’t magically determine the artistic value of something. What matters to me is whether somebody is genuinely doing their own thing. Whether they’re making the music they actually want to make.
Not because they need to prove how underground they are. Not because they want to fit into some particular scene. And not because they’re desperate for approval from the right people. Just because they love the music. That’s what I’ve always respected.
Does getting older mean you’ve become less critical?
Not really. I’ve still got strong opinions. There are still plenty of musical trends I find absolutely ridiculous. And I’ll probably continue making jokes about them. I’m not suddenly going to pretend I love everything just because I’m getting older. Fuck no!
But I do think I’ve become better at separating someone’s musical taste from who they are as a person. I don’t have to agree with somebody to respect what they’re doing. And I don’t have to turn every disagreement into some ridiculous personal battle.
There are people making music I don’t particularly enjoy who are genuinely nice people. And there are people making music I absolutely love who might be complete assholes. That’s life. Musical taste doesn’t automatically tell you anything about someone’s character.
You recently performed at TERRORDRANG. Did that weekend reinforce some of those thoughts?
It actually did. I spoke to quite a few fellow artists and people from the crowd, and some of those conversations really made me think. Not just about the scene, but about myself as well.
Because I certainly wasn’t an angel back in the day. Far from it! I could be a fucking annoying little kid sometimes, especially backstage. Always looking for attention, trying to be funny and not always knowing when to shut the fuck up.
There’s a difference between being the funny guy and just being a pain in everyone’s ass. And believe me, I crossed that line more than once. Sometimes I simply didn’t know how to behave properly. Looking back, I can understand how irritating that must have been for some people around me.
I’m not particularly proud of it, but I’m not going to pretend it didn’t happen either. I wasn’t some misunderstood underground rebel who always had everything figured out. Sometimes I was just being an annoying little shit. Simple as that.
Was it difficult talking to people about that part of your past?
Not really, actually. I think it’s easier to talk about those things once you can look back at yourself with a bit of perspective. And a sense of humour certainly helps.
I spoke to people who knew me back then, and we could actually laugh about some of the stupid shit I pulled. But I also realise that something I thought was funny at the time might have been genuinely annoying to somebody else. And that’s something you have to be able to acknowledge.
There’s no point pretending you were always the good guy. I certainly wasn’t. So I’m definitely not going to sit here pretending I’m somehow better than all the people I’ve been criticising in this interview. I’m not. I’ve made mistakes. I’ve been irritating. And I’ve probably said and done plenty of stupid things over the years. The important thing is recognising that and hopefully learning something from it.
What else stood out to you during your conversations at TERRORDRANG?
What really struck me was how many people genuinely appreciate different styles of HARDCORE, TERROR and SPEEDCORE. But some of them seem hesitant to express certain opinions publicly because they’re worried about the reaction they’ll get.
And I find that pretty fucking ridiculous. We’re talking about music here. Why should somebody be afraid to admit they enjoy a particular sound because a bunch of people on the internet might give them shit for it?
I also had some really good conversations with artists who see things differently than I do nowadays. Some of them are people I might have strongly disagreed with years ago. And you know what? We actually found quite a bit of common ground.
We could talk about music, laugh about the past and even acknowledge some of our differences without everything turning into another argument. That’s how it should be. You don’t have to agree on everything. You don’t have to pretend you’re suddenly best friends. But you can still respect each other.
So what did you take away from that weekend?
That people change. Opinions change. And sometimes someone you clashed with twenty years ago turns out to be somebody you can have a perfectly good conversation with today.
We’re all getting older. Hopefully a little wiser. And there’s really no point dragging the same old bullshit around forever. That doesn’t mean I’m suddenly going to stop having opinions or making jokes. I still enjoy taking the piss out of things.
But I’ve also learned that being funny and being an annoying asshole aren’t necessarily the same thing. And sometimes the asshole was me.
At the end of the day, we’re all doing our own thing. Making music, playing records, experimenting with sounds and seeing where it takes us. We don’t all have to like the same music. We don’t all have to share the same opinions. And we certainly don’t have to pretend we’re all best friends. But we can at least respect the fact that we’re all doing our own thing.
As for me, I’ll just keep doing what I’ve always loved doing. Making music, playing records, experimenting and occasionally taking the piss out of something I find ridiculous. And where it all ends up? We’ll see.
Make your music. Enjoy your scene. Have a laugh. Take criticism. And stop taking yourselves so fucking seriously! Because if your entire identity depends on being more underground, more intelligent or more authentic than everybody else, you’ve probably missed the whole point of music in the first place.
MUSIC FIRST. ALWAYS.
My own label. My own vision.
STINGER: And that's also why I have my own label, Core In One Records. It's a place where I can release the music I believe in, across different HARDCORE styles, without pretending that one particular sound is the only one that matters.
From EARLY HARDCORE and INDUSTRIAL HARDCORE to TERROR and more experimental directions, the point is to give the music room to be itself. I'm not interested in turning it into a competition about who's the most underground. I want to put out records that I genuinely stand behind.
After everything I've experienced in these scenes, that freedom means a lot to me. It's my label, my vision, and another way of keeping the music first.
VISIT CORE IN ONE RECORDS ↗
STINGER: TERUGBLIK OP DE HARDERE STIJLEN
De muziek, de scenes, de mentaliteit en alles daartussenin.
Je bent al tientallen jaren actief in de HARDCORE, maar je muzikale interesses gingen altijd verder dan traditionele GABBER. Hoe heb je de verschillende scenes vroeger ervaren?
Wat me altijd opviel, was dat bepaalde mensen uit de BREAKCORE-, SPEEDCORE- en EXPERIMENTAL-scenes neerkeken op gewone HARDCORE en GABBER. Blijkbaar waren vervormde kicks en mensen die plezier hadden op de dansvloer niet intelligent genoeg voor een deel van die zelfverklaarde intellectuele underground.
Het was niet per se de muziek waar ik me aan stoorde. Het was de houding van sommige mensen eromheen. Steeds maar willen bewijzen hoe alternatief, politiek bewust en intellectueel superieur ze waren, terwijl ze neerkeken op mensen die toevallig iets anders leuk vonden.
Er werd voortdurend gepraat over vrijheid, individualiteit, grenzen doorbreken en de mainstream afwijzen. Maar die vrijheid gold blijkbaar niet altijd voor mensen buiten hun eigen kleine muziekwereldje. Best fucking ironisch als je erover nadenkt.
Sommigen deden precies waar ze anderen van beschuldigden. Trends volgen, hun eigen scene beschermen en iedereen veroordelen die niet binnen hun idee van undergroundmuziek paste. Open-minded zijn telde blijkbaar alleen als je het met ze eens was.
Maar je was zelf toch juist een grote liefhebber van BREAKCORE en experimentele elektronische muziek?
Absoluut! En dat ben ik nog steeds.
Ik luisterde naar Somatic Responses, FFF, die een vriend van me was, Sickboy uit België, Rotator uit Frankrijk, Electro Mecca en nog heel veel andere artiesten. Uit die scenes kwam ontzettend creatieve muziek.
Ik hield ook van de compleet absurde en humoristische kant van BREAKCORE. Soms was het hele idee juist om iets buitensporigs, onverwachts of gewoon fucking hilarisch te doen. Dat was een deel van de charme!
Hetzelfde geldt voor SPEEDCORE. Ik was helemaal weg van La Peste en die hele sound van het Franse Hangars Liquides. Ze hadden hun eigen ideeën over muziek en de gevestigde HARDCORE-scene, maar ik respecteerde vooral dat ze die ideeën via hun muziek uitten.
Ze deden gewoon hun eigen ding. Ze hoefden niet ieder wakker moment aan anderen uit te leggen wat ze wel of niet mochten luisteren. Creatief had ik daar veel respect voor.
Ondertussen kocht ik nog steeds platen van Rotterdam Records, Mokum Records, Industrial Strength Records, Shockwave Recordings, Deathchant en zelfs het vrolijkere werk rond Scott Brown. Ik heb nooit begrepen waarom ik me tot één bepaalde sound zou moeten beperken. Vond ik een plaat goed, dan kocht ik hem. Vond ik de muziek leuk, dan luisterde ik ernaar. Waarom zou dat in godsnaam ingewikkeld moeten zijn?
Dus voor jou lag het probleem nooit echt bij de muziekstijlen zelf?
Precies. Ik kan een compleet experimentele BREAKCORE-track waarderen en tegelijkertijd genieten van een rechttoe rechtaan HARDCORE-plaat. Het ene maakt het andere niet automatisch minder interessant. En iets is ook niet automatisch goede muziek omdat het ontzettend ingewikkeld of experimenteel is.
In ieder genre bestaat geweldige muziek én absolute troep. Waar ik me aan ergerde, was het idee dat je muzieksmaak je op de een of andere manier een beter of intelligenter mens maakte. Sommige mensen leken meer bezig met bewijzen hoe underground ze waren dan met daadwerkelijk van muziek genieten.
Je kunt uitgesproken meningen over muziek hebben zonder iedereen die het niet met je eens is als een idioot te behandelen.
Digital Hardcore Recordings en Atari Teenage Riot speelden ook een belangrijke rol in je muzikale ontwikkeling. Wat trok je aan in die beweging?
O, absoluut. Ik ging helemaal op in de boodschap van Digital Hardcore Recordings, vooral door Atari Teenage Riot en die vroege DHR-releases. De anti-establishmenthouding, het antifascisme, de politieke woede en het afwijzen van commercie.
Destijds geloofde ik oprecht in waar ze voor stonden. En hier heb ik de laatste tijd over nagedacht: doordat ik in die boodschap geloofde, klonk de muziek voor mij daadwerkelijk beter. Serieus!
Het klonk harder, rauwer, agressiever en op de een of andere manier authentieker, omdat ik dacht dat er iets achter zat. Ik zocht dat rebelse geluid. Iets gevaarlijks. Iets dat inging tegen alles wat als normaal of acceptabel werd beschouwd.
DHR gaf me precies dat gevoel. De muziek was niet alleen agressief. In mijn hoofd betekende het ook echt iets. En daardoor werd het nog spannender.
Maar je kijk op die boodschap is door de jaren heen veranderd. Wat is er gebeurd?
Na verloop van tijd begon ik dingen te zien die voor mij tegenstrijdig waren. Er werd volop gesproken over commercie afwijzen, tegen het establishment vechten en weigeren onderdeel van het systeem te worden. Maar tegelijkertijd werd die rebellie zelf op de markt gebracht en verkocht.
Voor mij begon dat steeds meer te lijken op precies datgene waartegen ze zeiden te vechten. Ik ga niet doen alsof ik ieders persoonlijke motieven ken of weet wat er achter gesloten deuren gebeurde. Maar vanuit mijn perspectief kwamen het imago en de werkelijkheid niet altijd overeen.
En ja, achteraf voel ik me ergens een beetje bedrogen. Niet omdat de muziek slecht was. Verre van! Maar omdat ik oprecht ergens in geloofde dat uiteindelijk veel minder authentiek voelde dan ik aanvankelijk dacht. Dát stelde me teleur.
Als je terug kon in de tijd, had je dat dan liever destijds al geweten?
Dat is eigenlijk een fucking moeilijke vraag. Want ik weet niet eens zeker of ik het had willen weten. Misschien vermoedde ik diep vanbinnen al dat het niet allemaal zo oprecht was als het leek. Maar ik zocht die rebellie. En in de boodschap geloven maakte de muziek juist zo spannend.
Zonder die hele houding en politieke lading weet ik niet of die platen dezelfde impact op me hadden gehad. Ze klonken intenser door wat ik dacht dat ze vertegenwoordigden. En of ik het nou leuk vind of niet, die periode heeft mijn eigen producties beïnvloed.
Het gaf mijn muziek een bepaalde rauwheid en agressie die zich anders waarschijnlijk niet op precies dezelfde manier hadden ontwikkeld. Aan de ene kant ben ik dus teleurgesteld. Aan de andere kant ben ik blij dat ik het zo heb meegemaakt.
Zou ik dat veranderen als ik terug kon? Ik weet het oprecht niet. Want iets waar ik nu zoveel vraagtekens bij zet, heeft me ook gevormd tot de artiest die ik uiteindelijk ben geworden.
Denk je dat zulke tegenstrijdigheden alleen in de experimentele underground voorkwamen?
Helemaal niet. Dat is juist het punt. Iedere scene heeft zijn tegenstrijdigheden.
Sommige van die zogenaamd rebelse undergroundscenes ontwikkelden uiteindelijk hun eigen mode, ongeschreven regels, theatrale optredens en mensen die wanhopig probeerden te bewijzen hoe anders ze waren.
Op een gegeven moment leek underground zijn bijna een wedstrijd. Wie was het meest experimenteel? Wie was politiek het bewustst? Wie was het minst commercieel? Wie was het authentiekst?
En soms vroeg ik me af of mensen nog naar de muziek luisterden of vooral hun eigen fucking spiegelbeeld bewonderden.
Maar laten we niet doen alsof traditionele HARDCORE helemaal onschuldig was. Iedere scene heeft altijd zijn bullshit gehad. Andere stijlen, ander publiek, andere houdingen. Maar hetzelfde menselijke gedrag blijft overal terugkomen.
Zie je datzelfde gedrag ook in de HARDCORE-scene van nu?
Absoluut. Kijk naar de eindeloze discussies tussen UPTEMPO HARDCORE, gewone HARDCORE en INDUSTRIAL HARDCORE. Mensen besteden soms meer tijd aan klagen over een andere scene dan aan genieten van of steun geven aan hun eigen muziek.
Andere generatie, andere sounds, dezelfde oude bullshit.
En voordat iemand met zijn vinger gaat wijzen: ja, ik heb me daar zelf ook schuldig aan gemaakt! Ik heb genoeg memes geplaatst over UPTEMPO en die belachelijke piepkicks. Waarom? Omdat het soms gewoon fucking grappig is!
Ik hou niet bijzonder van dat geluid en ik ga ook niet doen alsof. Maar dat betekent niet dat ik vind dat andere mensen er niet van mogen genieten. Dat zijn twee totaal verschillende dingen.
Waar ligt voor jou de grens tussen grappen maken over een scene en die echt respectloos behandelen?
Er is volgens mij een enorm verschil tussen ergens de draak mee steken en daadwerkelijk denken dat je beter bent dan de mensen die ervan houden.
Met comedy moet je dingen belachelijk kunnen maken. De maatschappij, politiek, het dagelijks leven, muziekscenes. Waarom zou HARDCORE ineens onaantastbaar zijn?
Niet iedere grap is een persoonlijke aanval. Niet iedere kritiek is een poging om je favoriete genre kapot te maken. En als je hele scene bedreigd wordt door een paar memes, heb je waarschijnlijk grotere problemen.
Ik kan lachen om UPTEMPO-piepkicks en tegelijkertijd respecteren dat iemand anders die muziek geweldig vindt. Net zoals ik experimentele BREAKCORE kan waarderen en bepaalde mensen eromheen pretentieuze klootzakken kan vinden.
Dat is niet tegenstrijdig. Je hoeft niet alles leuk te vinden om de mensen die dat wel doen te respecteren.
Dat doet denken aan hoe GABBER in de jaren negentig werd behandeld. Zijn mensen dat vergeten?
O, absoluut! Weet je Hakkûhbar en Gabbertje nog? HARDCORE en GABBER werden voortdurend geparodieerd en belachelijk gemaakt. Televisiesketches, grappen, commerciële uitbuiting, het hele fucking circus.
Op een gegeven moment had werkelijk iedereen een mening over de GABBER-cultuur.
En raad eens? HARDCORE heeft het overleefd!
De scene kende hoogte- en dieptepunten, veranderde, ontwikkelde zich en ging door. Mensen bleven platen maken, feesten organiseren en hun eigen ding doen. Niemand hoefde het hele genre te beschermen tegen iedere grap of kritiek.
Je mag om jezelf lachen. Je mag om je eigen scene lachen. Dat betekent niet dat je ineens een hekel hebt aan de muziek. Soms hoort juist het belachelijk maken van iets waar je van houdt bij de lol.
Denk je dat internet die verdeeldheid erger heeft gemaakt?
Ik denk dat het die verdeeldheid in ieder geval zichtbaarder maakt. Iedereen heeft een mening en iedereen heeft een plek om die te publiceren. Prima natuurlijk. Dat doe ik nu zelf ook!
Maar soms lijkt het alsof mensen meer bezig zijn met het verdedigen van hun muzikale identiteit dan met het bespreken van muziek.
Je zegt dat je een bepaalde kick niet mooi vindt en ineens doet iemand alsof je zijn hele familie hebt beledigd. Kom op, godverdomme. Het is muziek.
Je mag iets niet mooi vinden. Je mag er kritiek op hebben. En je mag er grappen over maken. Maar er is een verschil tussen een mening hebben en je hele persoonlijkheid bouwen rondom het haten van een andere scene.
Als je constant geobsedeerd bent door wat andere mensen luisteren, moet je jezelf misschien eens afvragen waarom dat je zo dwarszit.
Is jouw definitie van underground zijn na al die jaren veranderd?
Zeker. Underground zijn maakt je niet automatisch authentiek. En populair zijn maakt je niet automatisch een sell-out.
Je kunt ontzettend originele muziek maken en een enorm publiek bereiken. En je kunt totaal inspiratieloze troep maken waar maar twintig mensen naar luisteren. Het aantal luisteraars bepaalt niet op magische wijze de artistieke waarde van iets.
Wat voor mij telt, is of iemand oprecht zijn eigen ding doet. Of diegene de muziek maakt die hij daadwerkelijk wil maken.
Niet omdat hij moet bewijzen hoe underground hij is. Niet om bij een bepaalde scene te horen. En niet omdat hij wanhopig goedkeuring zoekt bij de juiste mensen.
Gewoon omdat hij van muziek houdt. Dat heb ik altijd gerespecteerd.
Ben je minder kritisch geworden nu je ouder wordt?
Niet echt. Ik heb nog steeds uitgesproken meningen. Er zijn genoeg muzikale trends die ik compleet belachelijk vind. En daar blijf ik waarschijnlijk grappen over maken.
Ik ga niet ineens doen alsof ik alles geweldig vind omdat ik ouder word. Fuck no!
Maar ik denk wel dat ik beter onderscheid kan maken tussen iemands muzieksmaak en wie diegene als persoon is. Ik hoef het niet met iemand eens te zijn om te respecteren wat hij doet. En ik hoef niet van ieder meningsverschil een belachelijke persoonlijke strijd te maken.
Er zijn mensen die muziek maken waar ik weinig mee heb, maar die oprecht aardige mensen zijn. En er zijn mensen die muziek maken waar ik enorm van hou, maar die misschien complete klootzakken zijn.
Zo is het leven. Muzieksmaak zegt niet automatisch iets over iemands karakter.
Je hebt onlangs op TERRORDRANG opgetreden. Heeft dat weekend je gedachten hierover versterkt?
Eigenlijk wel. Ik heb met behoorlijk wat collega-artiesten en mensen uit het publiek gesproken. Sommige gesprekken hebben me echt aan het denken gezet. Niet alleen over de scene, maar ook over mezelf.
Want vroeger was ik bepaald geen engeltje. Verre van!
Ik kon soms een fucking irritant joch zijn, vooral backstage. Altijd aandacht zoeken, grappig proberen te zijn en niet altijd weten wanneer ik mijn bek moest houden.
Er is een verschil tussen de grappige gast zijn en iedereen gewoon op zijn zenuwen werken. En geloof me, die grens ben ik meer dan eens overgegaan.
Soms wist ik gewoon niet hoe ik me fatsoenlijk moest gedragen. Als ik terugkijk, snap ik hoe irritant dat voor sommige mensen om me heen moet zijn geweest.
Ik ben er niet bepaald trots op, maar ik ga ook niet doen alsof het niet gebeurd is. Ik was niet een of andere onbegrepen undergroundrebel die alles altijd doorhad. Soms was ik gewoon een irritant klein ettertje. Zo simpel is het.
Was het moeilijk om met mensen over dat deel van je verleden te praten?
Eigenlijk niet echt. Ik denk dat het makkelijker wordt om daarover te praten als je met wat afstand naar jezelf kunt kijken. En een beetje gevoel voor humor helpt natuurlijk ook.
Ik sprak mensen die me van vroeger kenden en we konden inmiddels lachen om sommige stomme dingen die ik uithaalde. Maar ik besef ook dat iets wat ik destijds grappig vond, voor iemand anders oprecht irritant kon zijn.
En dat moet je kunnen erkennen. Het heeft geen zin om te doen alsof je altijd de goeie gast was. Dat was ik zeker niet.
Dus ik ga hier ook niet zitten doen alsof ik beter ben dan alle mensen die ik in dit interview bekritiseer. Dat ben ik niet.
Ik heb fouten gemaakt. Ik ben irritant geweest. En ik heb door de jaren heen waarschijnlijk genoeg domme dingen gezegd en gedaan.
Het belangrijkste is dat je dat herkent en er hopelijk iets van leert.
Wat viel je verder op tijdens de gesprekken op TERRORDRANG?
Wat me echt opviel, was hoeveel mensen oprecht verschillende stijlen HARDCORE, TERROR en SPEEDCORE waarderen. Maar sommigen lijken terughoudend om bepaalde meningen publiekelijk te uiten, omdat ze bang zijn voor de reacties.
En dat vind ik behoorlijk fucking belachelijk. We hebben het hier over muziek. Waarom zou iemand bang moeten zijn om toe te geven dat hij een bepaalde sound leuk vindt, omdat een stel mensen op internet hem daarvoor misschien afzeikt?
Ik heb ook heel goede gesprekken gehad met artiesten die tegenwoordig anders tegen dingen aankijken dan ik. Sommige van hen zijn mensen met wie ik het jaren geleden waarschijnlijk totaal oneens was geweest.
En weet je wat? We bleken best veel gemeen te hebben. We konden over muziek praten, lachen om vroeger en zelfs onze verschillen erkennen zonder dat alles weer op ruzie uitliep.
Zo hoort het te zijn. Je hoeft het niet overal over eens te zijn. Je hoeft niet te doen alsof je ineens beste vrienden bent. Maar je kunt elkaar wel respecteren.
Wat heb je uiteindelijk meegenomen van dat weekend?
Dat mensen veranderen. Meningen veranderen. En dat iemand met wie het twintig jaar geleden kon botsen, tegenwoordig zomaar iemand kan zijn met wie je een prima gesprek voert.
We worden allemaal ouder. Hopelijk ook een beetje wijzer. En het heeft geen zin om dezelfde oude bullshit eeuwig met je mee te slepen.
Dat betekent niet dat ik ineens geen meningen meer heb of geen grappen meer maak. Ik vind het nog steeds leuk om ergens de draak mee te steken. Maar ik heb ook geleerd dat grappig zijn en een irritante klootzak zijn niet per se hetzelfde is.
En soms was ik zelf die klootzak.
Uiteindelijk doen we allemaal ons eigen ding. Muziek maken, platen draaien, experimenteren met geluiden en kijken waar het ons brengt.
We hoeven niet allemaal dezelfde muziek leuk te vinden. We hoeven niet allemaal dezelfde mening te hebben. En we hoeven zeker niet te doen alsof we allemaal beste vrienden zijn.
Maar we kunnen op zijn minst respecteren dat iedereen zijn eigen ding doet.
Wat mij betreft blijf ik gewoon doen wat ik altijd het liefste heb gedaan. Muziek maken, platen draaien, experimenteren en af en toe iets belachelijk maken dat ik belachelijk vind. En waar het allemaal eindigt? We zullen zien.
Maak je muziek. Geniet van je scene. Lach een beetje. Accepteer kritiek. En neem jezelf toch niet zo fucking serieus!
Want als je hele identiteit afhangt van undergrounder, intelligenter of authentieker zijn dan iedereen om je heen, dan heb je waarschijnlijk het hele punt van muziek gemist.
MUSIC FIRST. ALWAYS.
Mijn eigen label. Mijn eigen visie.
STINGER: En dat is ook waarom ik mijn eigen label heb, Core In One Records. Het is een plek waar ik muziek kan uitbrengen waar ik zelf achter sta, binnen verschillende HARDCORE-stijlen, zonder te doen alsof één bepaald geluid het enige is dat ertoe doet.
Van EARLY HARDCORE en INDUSTRIAL HARDCORE tot TERROR en meer experimentele richtingen. Het gaat erom dat de muziek de ruimte krijgt om zichzelf te zijn. Ik heb geen interesse om er een wedstrijd van te maken wie het meest underground is. Ik wil platen uitbrengen waar ik oprecht achter sta.
Na alles wat ik in deze scenes heb meegemaakt, betekent die vrijheid veel voor me. Het is mijn label, mijn visie en nog een manier om de muziek op de eerste plaats te zetten.
BEZOEK CORE IN ONE RECORDS ↗